Curious Maker

Ik ben altijd al iemand geweest die dingen uit elkaar wil halen. Niet om ze kapot te maken, maar om te begrijpen hoe ze in elkaar zitten. Hoe iets werkt. Hoe het gemaakt is. Zodat ik het daarna op mijn eigen manier kan toepassen.

Als designer weet ik hoe ik een probleem moet oplossen. Ik kan een website ontwerpen, een flow uitdenken, een merkidentiteit bouwen. Maar ergens stopt dat. Het eindigt bij een scherm in Figma. Een plat plaatje dat doorgestuurd wordt naar iemand anders die het dan bouwt.

Tijdens mijn studie moest ik kiezen: design of development. Ik wilde allebei. Ik koos design, maar de interesse in code, in het bouwen en maken van dingen, verdween nooit. Die liep gewoon altijd mee.

Met de komst van AI is daar opeens veel meer ruimte voor. Ik kijk nog steeds vanuit design naar problemen, dat verandert niet. Maar wat ik daarna kan doen, is opgeschoven. Ik kan dingen zelf bouwen, testen, afschrijven als het niet werkt, en opnieuw beginnen. Sneller prototypen dan ooit. Eerder weten of een idee klopt of niet, niet omdat ik het bedacht had, maar omdat ik het gewoon had geprobeerd.

Dat is wat maken voor mij betekent. Niet stoppen bij het plaatje. Doorgaan totdat iets bestaat in de echte wereld. Een tool die ik bouwde omdat ik iets miste. Een generator die een idee tot leven brengt. Een experiment dat mislukt, en me daardoor iets leert dat ik anders nooit had geweten.

Nieuwsgierigheid is daarin geen bijzaak. Het is het vertrekpunt. Niet het "oh sick!" gevoel als je iets cools ziet, maar het gevoel daarna. Het willen begrijpen, het uit elkaar willen halen, het eigen willen maken. Dat is wat ik doe. Dat is hoe ik denk. En dat is de rol die ik mezelf aan wil meten in dit nieuwe tijdperk.